این ویدیوها چرا حکومت ايران را وحشت‌زده کرده‌اند؟

انتشار ویدیوهایی کوتاه اما تأثیرگذار، حکومت ايران را در موقعیتی بی‌سابقه قرار داده؛ تصاویری که روایت رسمی را به چالش می‌کشند.

قدرت تصویر در عصر شبکه‌های اجتماعی

در دنیای امروز، یک ویدیو چندثانیه‌ای می‌تواند کاری را انجام دهد که ده‌ها بیانیه سیاسی قادر به آن نیستند. انتشار گسترده این تصاویر نشان داد که حکومت ايران دیگر تنها با شعارها و تجمعات خیابانی مواجه نیست، بلکه با روایت‌های بصری روبه‌روست؛ روایت‌هایی که مستقیماً احساسات عمومی را هدف می‌گیرند.

چرا ویدیوها خطرناک‌تر از شعارند؟

شعار شنیده می‌شود و فراموش می‌گردد، اما تصویر باقی می‌ماند. ویدیوها امکان انکار را کاهش می‌دهند و فاصله میان روایت رسمی و واقعیت ادعایی را آشکار می‌کنند. به همین دلیل، حکومت ايران نسبت به ویدیوها حساسیت بیشتری نشان می‌دهد؛ زیرا هر فریم می‌تواند به سندی ماندگار تبدیل شود.

حکومت ايران و نبرد روایت‌ها

در سال‌های اخیر، نبرد اصلی از خیابان به فضای روایت منتقل شده است. حکومت ايران تلاش می‌کند روایت خود را از طریق رسانه‌های رسمی تثبیت کند، اما ویدیوهای منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی، روایت موازی و گاه متضادی می‌سازند که کنترل آن دشوار است.

سادگی و دسترسی آسان، عامل کلیدی است. هر تلفن همراه به یک رسانه تبدیل شده و هر شهروند می‌تواند تولیدکننده محتوا باشد. این وضعیت، ساختار سنتی کنترل اطلاعات را تضعیف کرده و حکومت ايران را با چالشی روبه‌رو ساخته که ابزارهای کلاسیک پاسخ‌گوی آن نیستند.

نقش قطع اینترنت در تشدید ترس

واکنش تکرارشونده به انتشار ویدیوها، محدودسازی یا قطع اینترنت بوده است. این اقدام نشان می‌دهد که حکومت ايران تهدید اصلی را نه در تجمع فیزیکی، بلکه در گردش آزاد تصویر می‌بیند. با این حال، تجربه نشان داده که قطع اینترنت اغلب اثر معکوس دارد و حساسیت افکار عمومی را افزایش می‌دهد.

یکی از دلایل نگرانی حکومت ايران، عبور این ویدیوها از مرزهای جغرافیایی است. تصاویری که در چند دقیقه به رسانه‌های بین‌المللی می‌رسند، مسئله‌ای داخلی را به موضوعی جهانی تبدیل می‌کنند و هزینه‌های سیاسی را بالا می‌برند.

از ثبت لحظه تا سند تاریخی

بسیاری از این ویدیوها فراتر از یک خبر روزمره عمل می‌کنند. آن‌ها به آرشیوی زنده تبدیل می‌شوند که در آینده می‌تواند مورد استناد قرار گیرد. همین احتمال، دلیل دیگری است که حکومت ايران را نسبت به انتشار بی‌رویه تصاویر نگران کرده است.

افزایش فشارهای امنیتی بر فیلم‌برداری و انتشار محتوا، تلاشی برای مهار وضعیت است. اما منتقدان می‌گویند این واکنش‌ها خود به‌نوعی اعتراف به تأثیرگذاری ویدیوهاست. اگر تصاویر بی‌اهمیت بودند، حکومت ايران چنین واکنش شدیدی نشان نمی‌داد.

افکار عمومی چگونه تغییر می‌کند؟

تماشای مکرر ویدیوها، به‌تدریج ادراک عمومی را شکل می‌دهد. حتی کسانی که در اعتراضات حضور ندارند، از طریق تصاویر درگیر ماجرا می‌شوند. این فرآیند، شکاف میان جامعه و حکومت ايران را عمیق‌تر می‌کند و اعتماد عمومی را فرسایش می‌دهد.

مطالعه بيشتر : پیام شاهزاده رضا پهلوی به کادر درمان؛ سکوت نکنید

آینده نبرد تصویری

کارشناسان معتقدند این نبرد متوقف نخواهد شد. با پیشرفت فناوری و ابزارهای جدید، کنترل کامل تصویر تقریباً ناممکن است. حکومت ايران ممکن است روش‌های تازه‌ای برای محدودسازی بیازماید، اما جریان تولید ویدیو به‌سختی مهارپذیر است.

ویدیوها به کابوس جدید حکومت ايران تبدیل شده‌اند، زیرا قدرتی دارند که سانسور و انکار را بی‌اثر می‌کند. این تصاویر، صرفاً محتوا نیستند؛ بخشی از نبرد روایت‌ها و حافظه جمعی‌اند. تا زمانی که تلفن‌های همراه روشن‌اند، این نبرد ادامه خواهد داشت.