میمون یتیم در یکی از باغوحشها با در آغوش گرفتن یک عروسک، به پدیدهای جهانی تبدیل شد؛ اما چرا یک حیوان کوچک میتواند میلیونها نفر را تحتتأثیر قرار دهد؟
میمون یتیم و روانشناسی همدلی
تصاویر منتشرشده از میمون یتیم که برای آرامش به یک عروسک پناه برده، واکنشی عاطفی گسترده ایجاد کرد. گزارش منتشرشده در Asharq Al-Awsat نشان میدهد چگونه داستان این حیوان از دل یک قفس، به سوژهای جهانی در شبکههای اجتماعی بدل شد.
روانشناسان معتقدند چهرههای آسیبپذیر بهویژه نوزادان یا حیوانات کوچک مکانیزم محافظتی انسان را فعال میکنند. در مورد میمون یتیم، ترکیب معصومیت، تنهایی و تصویر عینیِ نیاز به محبت، واکنشی سریع و گسترده ایجاد کرد.
رسانه، تصویر و قدرت روایت
جهانی شدن داستان میمون یتیم تنها نتیجه یک اتفاق نبود؛ بلکه محصول قدرت تصویر در عصر دیجیتال است. عکسها و ویدئوهای کوتاه، بدون نیاز به ترجمه، پیام احساسی را منتقل کردند.
مطالعه بيشتر؛ برنامههای رمضان ایران؛ تلویزیون چه تدارک دید؟
در فضای شبکههای اجتماعی، روایتهای ساده و ملموس سریعتر از گزارشهای پیچیده سیاسی یا اقتصادی منتشر میشوند. میمون یتیم به نمادی از نیاز به مراقبت تبدیل شد؛ روایتی که مرز جغرافیا و زبان را پشت سر گذاشت.
مطالعه بيشتر؛ ۱۱ کشور محروم از جام جهانی ۲۰۲۶؛ فهرست و دلایل
چرا حیوانات گاهی بیشتر دیده میشوند؟
پرسش مهم این است که چرا داستان میمون یتیم چنین بازتابی پیدا میکند، در حالی که اخبار انسانی گاه واکنش کمتری برمیانگیزند؟ برخی پژوهشهای روانشناسی اجتماعی از پدیدهای به نام «خستگی همدلی» سخن میگویند؛ جایی که تکرار اخبار تلخ انسانی، حساسیت عاطفی را کاهش میدهد.
مطالعه بيشتر : این ویدیو ویل اسمیت را دیدی؟ صبر کن…
در مقابل، داستان یک حیوان بیدفاع، بدون پیچیدگیهای سیاسی یا ایدئولوژیک، واکنشی خالصتر ایجاد میکند. میمون یتیم در این چارچوب، نهفقط یک حیوان، بلکه آینهای از نیاز مشترک به امنیت و محبت است.
