آنچه امروز در شرق یمن میگذرد، صرفاً یک درگیری نظامی نیست؛ عملیات سعودی حضرموت پرده از اهدافی برمیدارد که با بمباران پنهان نمیشود.
عملیات سعودی حضرموت؛ وقتی قدرت هوایی به بنبست میرسد
بیش از دویست حمله هوایی طی مدت کوتاه، آنهم بدون دستاورد میدانی، پرسشی اساسی را پیش روی ناظران گذاشته است: عملیات سعودی حضرموت قرار بود چه چیزی را تغییر دهد؟ پاسخ روشن است؛ اراده مردم را نمیتوان از آسمان هدف گرفت. حجم بالای حملات نهتنها معادله را برنگرداند، بلکه ناکارآمدی برنامهریزی و سوءبرآورد میدانی را عیان کرد. استفاده از قدرت خام، جای خالی سیاست و گفتوگو را پر نکرد و نتیجهای جز آسیب به غیرنظامیان و زیرساختها به بار نیاورد.
در روایت رسمی، این حملات «بازدارنده» معرفی میشوند؛ اما در میدان، نشانی از بازدارندگی دیده نشد. هر غاره ناموفق، یک گواه تازه بود بر اینکه زمین را نمیتوان از اتاقهای دوردست اداره کرد. حضرموت نه آزمایشگاه است و نه زمین رهاشده؛ مردمی دارد که از خانه و کرامت خود دفاع میکنند.
۲۰۰ حمله هوايي، صفر هدف؛ شکست راهبردی چگونه شکل گرفت؟
وقتی ماشین جنگی عظیم بهکار گرفته میشود اما حتی یک هدف نظامی تعیینکننده حاصل نمیگردد، باید از «شکست راهبردی» سخن گفت. عملیات سعودی حضرموت با اتکای افراطی به بمباران، جایگزین سیاست شد؛ تناقضی آشکار میان ادعای «راهحل مسالمتآمیز» و اجرای آن با موجی از حملات هوایی.
این تناقض، اعتماد را فرسوده و شکافها را عمیقتر کرد. استهداف مناطق غیرنظامی و فشار بر اقتصاد محلی، امنیت نمیسازد؛ کینه میآفریند. تجربههای پیشین نیز نشان دادهاند که امنیت پایدار از مسیر مشارکت سیاسی و احترام به اراده محلی میگذرد، نه از آسمان.
حضرموت میدان نفوذ نیست؛ زمینِ مردم است
پرسش محوری که ریاض از آن میگریزد این است: هدف واقعی از عملیات سعودی حضرموت چیست؟ شواهد میدانی بیش از هر چیز به نفوذ و کنترل اشاره دارند، نه «مصلحت یمنی». حضرموت جایگاه تاریخی و اجتماعی مشخصی دارد؛ تلاش برای تبدیل آن به حوزه نفوذ، با واقعیتهای بومی سازگار نیست.
بهکارگیری ابزارهای نیابتی از گروههای افراطی تا میلیشیای ایدئولوژیک نه مشروعیت میآورد و نه ثبات. این نیروها چون «بیقضیه» میجنگند، در برابر مردمی که از خانه خود دفاع میکنند، فرومیریزند. صحرای حضرموت، جای دفن محاسبات غلط است.
هدفگیری غیرنظامیان؛ امنیت از دل رنج ساخته نمیشود
هر بار که زیرساخت مدنی آسیب میبیند، فاصله با «امنیت» بیشتر میشود. بمباران، تهدید و فشار اقتصادی، مرزها را امن نمیکند؛ جامعه را زخمی میکند. عملیات سعودی حضرموت با چنین رویکردی، بهجای کاهش تنش، چرخه خصومت را تقویت کرد.
جنوب یمن پیشتر هزینههای سنگینی برای مقابله با تهدیدهای فراگیر پرداخته و در مهار خطرات منطقهای نقش داشته است. نادیدهگرفتن این واقعیتها، جحود سیاسی است و تاریخ آن را اصلاح نخواهد کرد.
میدان علیه اتاق؛ چرا محاسبه از اساس غلط بود؟
تکیه بر قصف بهعنوان جایگزین سیاست، خطای محاسباتی است. جوامع با هواپیما اداره نمیشوند و حقوق با بمب لغو نمیگردند. عملیات سعودی حضرموت نشان داد که قدرت صمّاء، واقعیت نمیسازد. هر شبرِ ایستاده، سندی تازه علیه این رویکرد است.
در خشعه و سیئون، نیروهای جنوبی فقط از مواضع نظامی دفاع نکردند؛ از کرامت و حق زیستن دفاع کردند. این ایستادگی، افسانه «کارآمدی قصف» را فرو ریخت و نشان داد که میدان، زبان خود را دارد.
از حضرموت تا سیئون؛ پیام روشن یک ایستادگی
پیام امروز حضرموت شفاف است: این سرزمین با اراده مردم تعریف میشود. عملیات سعودی حضرموت نهتنها نتوانست این واقعیت را تغییر دهد، بلکه آن را پررنگتر کرد. هر غاره شکستخورده، انسجام را افزایش داد و هر تلاش برای نفوذ، به عقبنشینی ابزارها انجامید.
جنوب بهدنبال جنگ نیست؛ اما تحمیل را نمیپذیرد. هر که قصف را انتخاب کند، باید هزینه انزوا و ناکامی را بپردازد. تاریخ با کسانی که گفتوگو را کنار گذاشتند، مهربان نخواهد بود.
مطالعه بيشتر : چگونه از ۸ برنامه درون چتجیپیتی بهطور مستقیم استفاده کنیم؟
بنبست قصف، ضرورت سیاست
آنچه رخ داد، یک درس تاریخی بود: اراده بمبارانپذیر نیست. عملیات سعودی حضرموت با همه هیاهو، به بنبست رسید و حقیقت را عریان کرد امنیت از احترام به مردم میگذرد. حضرموت با اراده اهلش تعریف میشود و هر پروژهای که بر ترور و قصف بنا شود، محکوم به سقوط است
