۱۴ فوریه دیگر فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ این روز به نماد همبستگی جهانی با ملت ایران تبدیل شده است. روزی که صدای ایران، از خیابانهای مونیخ تا لسآنجلس، طنینانداز میشود تا جهان را وادار به اقدام کند.
چرا ۱۴ فوریه اهمیت دارد؟
در بزنگاههای تاریخی، بعضی روزها از حد یک رویداد عبور میکنند و به «پیام» بدل میشوند. ۱۴ فوریه چنین روزی است؛ روزی که ایرانیان خارج از کشور و آزادیخواهان جهان تصمیم گرفتهاند از مرحله همدردی عبور کرده و به اقدام عملی برسند. این روز، تلاشی هماهنگ برای فشار بر جامعه جهانی است تا حمایت از مردم ایران از سطح بیانیهها فراتر رود.
۱۴ فوریه؛ آزمون همبستگی جهانی
فراخوان این روز بر شش مطالبه مشخص استوار است؛ مطالباتی که از نگاه سازماندهندگان، حداقل اقدامهای لازم برای حمایت واقعی از ملت ایران به شمار میروند:
درهمشکستن ماشین سرکوب، قطع منابع مالی رژیم، آزادی اینترنت، اخراج دیپلماتهای حکومتی، آزادی زندانیان سیاسی و آمادگی برای بهرسمیتشناختن یک دولت انتقالی مشروع. شفافیت این خواستهها، ۱۴ فوریه را به روزی با پیام سیاسی روشن تبدیل کرده است.
تجربه جنبشهای جهانی نشان داده است که خیابان، زبان مشترک مردم با دولتهاست. وقتی هزاران نفر در شهرهای مختلف جهان همزمان به خیابان میآیند، پیام آن فراتر از مرزها شنیده میشود. ۱۴ فوریه قرار است چنین تصویری بسازد: تصویری از ایرانیان متحد که سکوت را شکستهاند.
مونیخ، لسآنجلس و تورنتو؛ قلب تپنده تجمعات
انتخاب این شهرها تصادفی نیست. آنها مراکز اصلی تجمع ایرانیان و رسانههای بینالمللیاند. حضور گسترده در این نقاط، تضمین میکند که ۱۴ فوریه تنها یک رویداد محلی نباشد، بلکه به خبر جهانی تبدیل شود. با این حال، فراخوان روشن است: اگر امکان سفر نیست، هر شهر میتواند بخشی از این صدا باشد.
آنچه به ۱۴ فوریه معنا میدهد، پیوند آن با ایستادگی مردم داخل ایران است. مردمی که با وجود سرکوب، قطع اینترنت و خشونت، همچنان ایستادهاند. تجمعات خارج از کشور، ادامه همان فریادی است که در خیابانهای ایران شنیده میشود؛ فریادی که میگوید دوران ترس پایان یافته است.
نقش اینترنت و رسانهها
قطع ارتباطات یکی از ابزارهای اصلی پنهانسازی سرکوب بوده است. به همین دلیل، یکی از مطالبات محوری ۱۴ فوریه آزادی اینترنت است. در این روز، شبکههای اجتماعی و رسانهها نقش حیاتی دارند: بازتاب تصویر همبستگی، شکستن سانسور و رساندن پیام مردم ایران به افکار عمومی جهان.
پیام به دولتها
۱۴ فوریه فقط خطاب به افکار عمومی نیست؛ پیام مستقیمی به دولتها دارد. پیام این است که بیعملی دیگر قابل توجیه نیست. وقتی شهروندان آزاد جهان در کنار ایرانیان میایستند، دولتها ناچار میشوند موضع بگیرند. تاریخ، این لحظهها را ثبت میکند و سکوت یا همراهی را به یاد خواهد داشت.
ترکیب چند عامل، ۱۴ فوریه را متمایز میکند:
• خواستههای مشخص و عملی
• گستره جغرافیایی تجمعات
• پیوند مستقیم با مبارزه داخل کشور
• تمرکز رسانهای بالا
این ترکیب، ظرفیت آن را دارد که این روز را به نقطه عطفی در مسیر همبستگی جهانی با ایران تبدیل کند.
مسئولیت ایرانیان خارج از کشور
زندگی در آزادی، مسئولیت میآورد. فراخوان ۱۴ فوریه دقیقاً بر همین نکته تکیه دارد: کسانی که امکان حضور آزادانه دارند، میتوانند صدای کسانی باشند که در داخل کشور با هزینههای سنگین روبهرو هستند. این همبستگی، شکاف میان داخل و خارج را پر میکند.
مطالعه بيشتر : پیامشاهزاده رضا پهلوی: آن روز نزدیک است
۱۴ فوریه روزی است که صدای ایران مرز نمیشناسد. از مونیخ تا لسآنجلس، از تورنتو تا هر شهری که ایرانیان در آن زندگی میکنند، این صدا یک پیام واحد دارد: جهان باید اقدام کند. همبستگی، وقتی به خیابان میآید، میتواند معادله را تغییر دهد. تاریخ، این روزها را به خاطر خواهد سپرد.
