یک جلسه شورای شهر در ایالت آیووا با عبارت «درود بر شیطان» به جنجال کشیده شد؛ اتفاقی که پس از اعتراض یک کشیش، بحث آزادی بیان و مرزهای مذهب در نهادهای دولتی آمریکا را دوباره مطرح کرد.
دعای شیطانی شورا در آیووا چه بود؟
در ۶ اکتبر ۲۰۲۶، جلسه شورای شهر اوتوموا در ایالت آیووا با مراسمی آغاز شد که خیلی زود به یکی از موضوعات بحث‌برانگیز رسانه‌های محلی و ملی آمریکا تبدیل شد. مت دالبی، عضو پیشین شورای شهر، برای اجرای دعای آغاز جلسه پشت تریبون رفت؛ اما سخنان او با دعاهای متعارف مذهبی تفاوت داشت و با عبارت «درود بر شیطان» پایان یافت.
دالبی در متن خود از «پدر تاریک» نام برد و حاضران را به پذیرش آنچه «انگیزه لوسیفری برای خوردن از درخت دانش» توصیف کرد، فراخواند. او همچنین بر قضاوت افراد بر اساس رفتارهای واقعی‌شان، نه هنجارهای اجتماعی، تأکید کرد. این سخنان در فیلم جلسه ثبت شد و پس از انتشار در شبکه‌های اجتماعی، واکنش‌های گسترده‌ای برانگیخت.
نکته مهم این است که این اتفاق در یک مراسم خصوصی یا گردهمایی متعلق به یک گروه مذهبی رخ نداد؛ بلکه بخشی از برنامه آغازین یک جلسه رسمی شورای شهر بود. همین موضوع باعث شد بحث درباره آزادی بیان، تنوع باورها و نقش مذهب در نهادهای دولتی دوباره مطرح شود.
اعتراض کشیش و واکنش شورای شهر
پس از پایان سخنان دالبی، ریک بیک، کشیش کلیسای New Life Center، به تریبون رفت و به آنچه شنیده بود اعتراض کرد. او این دعا را نوعی «نفرین بر شهر» توصیف کرد و خواستار آن شد که اثر آن به‌اصطلاح خنثی شود.
بنجامین فوت، شهردار اوتوموا، در واکنش به تنش ایجادشده، از حاضران خواست ۳۰ ثانیه سکوت کنند. در همین حین، کارا گالووی، عضو شورای شهر، تأکید کرد که اعتراض کشیش باید در بخش تعیین‌شده برای اظهارنظر شهروندان مطرح شود، نه در میانه روند رسمی جلسه.
این صحنه به بخش مهمی از ویدئوی وایرال‌شده تبدیل شد: از یک سو فردی که بر حق بیان دیدگاه خود تأکید داشت و از سوی دیگر کشیشی که محتوای دعا را توهین‌آمیز و نامناسب می‌دانست. واکنش شهردار نیز نشان داد که شورا باید میان ادامه جلسه، مدیریت اختلاف و رعایت مقررات خود تعادل برقرار کند.
گزارش رادیو آیووا در ۹ اکتبر اعلام کرد که مقام‌های شهر پس از انتشار این ویدئو با موجی از تماس‌های تلفنی روبه‌رو شده‌اند. در نتیجه، ماجرا از یک اختلاف در جلسه محلی فراتر رفت و به بحثی عمومی درباره سیاست‌های شورای شهر تبدیل شد.
چرا شورای شهر اجازه چنین دعایی را داد؟
ریشه جنجال به سیاستی بازمی‌گردد که شورای شهر اوتوموا در ژانویه ۲۰۲۶ تصویب کرده بود. بر اساس این سیاست، ساکنان شهر می‌توانند برای اجرای دعای آغاز جلسه درخواست بدهند؛ بدون آنکه شورا یک دین یا نظام اعتقادی مشخص را بر دیگران ترجیح دهد.
این مقررات قرار بود امکان مشارکت افراد با باورهای متفاوت را فراهم کند. در متن سیاست شورا تأکید شده است که برگزاری این مراسم به معنای تأیید یا ترجیح هیچ دین، مذهب یا نظام اعتقادی از سوی دولت محلی نیست.
کارا گالووی تنها عضو شورا بود که هنگام تصویب این سیاست با آن مخالفت کرد. او هشدار داده بود که اجازه دادن به افراد با باورهای گوناگون برای اجرای دعای آغازین می‌تواند موقعیت‌های بحث‌برانگیزی ایجاد کند. اتفاق ۶ اکتبر باعث شد مخالفت قبلی او دوباره مورد توجه قرار گیرد.
با این حال، سیاست شورا بر اساس محتوای یک دعا به‌طور خودکار تغییر نمی‌کند. مسئله اصلی این است که آیا مقررات برای همه افراد به‌صورت یکسان اجرا می‌شود و آیا دولت محلی می‌تواند بدون تبعیض مذهبی، نظم جلسات عمومی را حفظ کند.
آیا این مراسم واقعاً پرستش شیطان بود؟
دالبی با معبد شیطان در آیووا ارتباط دارد؛ سازمانی که خود را یک نهاد غیرخداباور معرفی می‌کند و از نمادهای شیطانی در چارچوب دیدگاه‌های فلسفی و اجتماعی خود استفاده می‌کند. به همین دلیل، توصیف مراسم به‌عنوان پرستش یک موجود فراطبیعی، بدون توضیح موضع خود این گروه، می‌تواند گمراه‌کننده باشد.
طبق گزارش‌های رسانه‌ای، دالبی پس از انتشار ویدئو توضیح داده است که این دعا به معنای اعتقاد به وجود یک خدای شیطانی نیست و با دیدگاه‌های فلسفی معبد شیطان ارتباط دارد. این گروه معمولاً بر فردگرایی، آزادی اندیشه و مخالفت با اقتدارگرایی تأکید می‌کند.
با این وجود، استفاده از عبارت‌هایی مانند «پدر تاریک» و «درود بر شیطان» برای بسیاری از مسیحیان و دیگر افراد مذهبی تحریک‌آمیز است. بنابراین اختلاف ایجادشده فقط بر سر معنای فلسفی این کلمات نبود؛ بلکه به این پرسش نیز مربوط می‌شد که آیا چنین زبانی باید در آغاز جلسه رسمی یک نهاد عمومی به کار رود.
آیا ممکن است سیاست دعا در اوتوموا تغییر کند؟
پس از واکنش‌های گسترده، بنجامین فوت، شهردار اوتوموا، اعلام کرد که سیاست مربوط به دعای آغازین جلسات را بررسی خواهد کرد. این تصمیم نشان می‌دهد که جنجال می‌تواند به بازنگری در مقررات شورا منجر شود؛ هرچند بررسی سیاست به معنای لغو قطعی آن نیست.
در چنین شرایطی، شورای شهر با مسئله‌ای پیچیده روبه‌رو است. اگر اجازه اجرای دعاهای آغازین را فقط به ادیان خاص محدود کند، ممکن است با اعتراض درباره تبعیض مذهبی مواجه شود. اما اگر هر نظام اعتقادی یا فلسفی را بپذیرد، باید آمادگی مواجهه با مراسمی را داشته باشد که بخشی از شهروندان آن را توهین‌آمیز می‌دانند.
از منظر حقوقی، آزادی بیان و آزادی مذهب در آمریکا از حمایت‌های قانونی مهمی برخوردارند. در عین حال، نحوه اجرای دعا در جلسات نهادهای عمومی به جزئیات مقررات، رویه‌های قضایی و چگونگی اجرای سیاست‌ها بستگی دارد. بنابراین نمی‌توان صرفاً بر اساس این حادثه نتیجه گرفت که شورا قانون اساسی را نقض کرده یا حتماً موظف است سیاست فعلی خود را لغو کند.
در نهایت، ماجرای دعای شیطانی شورا فقط به یک عبارت جنجالی محدود نیست. این رویداد نشان داد که سیاست‌های ظاهراً فراگیر درباره آزادی عقیده، زمانی با آزمونی جدی روبه‌رو می‌شوند که دیدگاهی متفاوت و بحث‌برانگیز در یک نهاد عمومی مطرح شود. اکنون پرسش اصلی این است که اوتوموا چگونه می‌تواند از یک سو آزادی بیان و تنوع باورها را حفظ کند و از سوی دیگر، اختلاف‌های مذهبی را به مانعی برای اداره جلسات عمومی تبدیل نکند.
