در یکی از حساسترین مقاطع تاریخ معاصر، همزمان با حضور گسترده مردم در خیابانهای ایران، نگاهها بیش از هر زمان دیگری به نقش ایرانیان خارج کشور دوخته شده است؛ نقشی که میتواند معادله را تکمیل کند.
خیابانهای ایران؛ نقطه آغاز تغییر
حضور پیاپی مردم در خیابانها طی شبهای متوالی نشان داد که معادله قدرت، زمانی تغییر میکند که جمعیت از آستانه ترس عبور کند. عقبنشینی نیروهای سرکوب در برخی نقاط، نه نتیجه مذاکره، بلکه حاصل فشار مستقیم حضور مردمی بود. این تجربه عینی، پیام روشنی داشت: خیابان هنوز ابزار مؤثر تغییر است.
اما این خیابان، تنها به جغرافیای داخل کشور محدود نمیشود. هر حرکت داخلی، زمانی به نقطه اثرگذاری میرسد که پژواک بیرونی پیدا کند.
ایرانیان خارج کشور؛ بازوی بیرونی خیابان
نقش ایرانیان خارج کشور در این مقطع، مکمل حضور مردم در داخل است. آنها نه جایگزین خیاباناند و نه تماشاگر؛ بلکه بازوی رسانهای، سیاسی و حقوقی این حرکت بهشمار میروند.
در شرایطی که اینترنت قطع میشود و روایت رسمی تلاش میکند تصویر اعتراضها را مخدوش کند، این ایرانیان خارج کشور هستند که میتوانند صدای خیابان را به جهان منتقل کنند.
از رسانههای بینالمللی گرفته تا نهادهای حقوق بشری و پارلمانها، مسیرهایی وجود دارد که تنها از بیرون مرزها قابل دسترسی است. فعالسازی این مسیرها، فشار را از سطح داخلی به سطح بینالمللی منتقل میکند.
چرا اکنون نقش خارجنشینان حیاتیتر شده است؟
زمانبندی این لحظه اهمیت ویژهای دارد. همزمانی اعتراضات داخلی با تحولات منطقهای و حساسیتهای جهانی، فرصتی کمتکرار ایجاد کرده است. در چنین فضایی، هر تصویر، هر ویدیو و هر روایت معتبر میتواند در شکلدهی افکار عمومی جهانی مؤثر باشد.
ایرانیان خارج کشور، بهواسطه دسترسی آزاد به اینترنت و رسانهها، میتوانند:
• روایتهای میدانی را مستندسازی کنند
• جلوی تحریف اخبار را بگیرند
• توجه نهادهای بینالمللی را جلب کنند
این نقش، صرفاً رسانهای نیست؛ بلکه بخشی از موازنه قدرت است.
پیام شاهزاده رضا پهلوی؛ تقسیم مسئولیت تاریخی
در پیام اخیر شاهزاده رضا پهلوی، تأکید روشنی بر نقش دوگانه داخل و خارج دیده میشود. خیابانهای ایران بهعنوان قلب حرکت معرفی میشوند و ایرانیان خارج کشور بهعنوان صدای آن قلب در جهان. این تقسیم نقش، نشاندهنده یک نگاه راهبردی است؛ حرکتی که تنها به واکنش لحظهای متکی نیست، بلکه به ساختن فشار چندلایه فکر میکند.
او بهصراحت از ایرانیان خارج کشور خواسته است فعالیتهای خود را برای رساندن صدای ملت ایران به رسانهها، دولتها و نهادهای بینالمللی دوچندان کنند. این درخواست، نشانه اعتماد به ظرفیت واقعی این جامعه است.
قطع اینترنت؛ چرا بیرون از مرزها تعیینکننده میشود؟
قطع اینترنت، ابزار کلاسیک مهار اعتراضات است. اما همین ابزار، اهمیت نقش خارجنشینان را چند برابر میکند. وقتی داخل کشور در خاموشی دیجیتال فرو میرود، هر اتصال بیرونی به یک روزنه حیاتی تبدیل میشود.
در این شرایط، ایرانیان خارج کشور میتوانند:
• پل ارتباطی میان داخل و رسانههای جهانی باشند
• آرشیو امنی برای اسناد و ویدیوها ایجاد کنند
• مانع از بهفراموشیسپردهشدن رویدادها شوند
همافزایی داخل و خارج؛ شرط عبور از نقطه بحرانی
تجربههای تاریخی نشان داده که هیچ تغییر پایداری، صرفاً با فشار داخلی یا فقط با حمایت خارجی شکل نمیگیرد. نقطه تعیینکننده، همافزایی این دو است.
مردم داخل کشور با حضور خود هزینه میدهند؛ ایرانیان خارج کشور با صداسازی و فشار دیپلماتیک، این هزینه را به نتیجه نزدیک میکنند.
مطالعه بيشتر : دسترسی به همه سایتهای ایرانی؛ انگار در تهران هستید؟
این لحظه چه تفاوتی دارد؟
آنچه این مقطع را متمایز میکند، همزمانی چند عامل است:
• حضور میلیونی مردم
• فرسایش توان سرکوب
• توجه رسانهای جهانی
• و سازمانیافتگی نسبی نقشها
در چنین لحظهای، پرسش «نقش مردم و ایرانیان خارج کشور در این لحظه چیست؟» دیگر نظری نیست؛ پاسخش در عمل داده میشود
