در خانه‌های بعضی افراد، چیزی شبیه انبارهای پناهگاهی وجود دارد؛ قفسه‌هایی پر از غذا، مخازن آب، باتری، رادیو و تجهیزات پزشکی. بعضی‌ها حتی برای روزهایی برنامه‌ریزی می‌کنند که برق، اینترنت و خدمات عمومی کاملاً از کار بیفتند. اما چرا مردم برای آخرالزمان آماده می‌شوند و چه چیزی باعث شده ذخیره‌سازی وسایل بقا به سبک زندگی گروهی از مردم در کشورهای مختلف تبدیل شود؟
مردم برای آخرالزمان چه چیزهایی ذخیره می‌کنند؟
در گزارشی از بی‌بی‌سی، افرادی از سوئد، آمریکا، ژاپن و کشورهای دیگر درباره وسایلی صحبت کرده‌اند که برای مقابله با بحران‌های احتمالی در خانه نگه می‌دارند. فهرست این وسایل از چند بطری آب و غذای کنسروی تا تجهیزات گسترده تأمین برق و ذخیره مواد غذایی متفاوت است.
در سوئد، آندریاس ونربرگ، مردی ۳۰ ساله ساکن استکهلم، پس از دریافت یک دفترچه راهنمای دولتی درباره آمادگی در برابر بحران و جنگ، تصمیم گرفت بخشی از وسایل ضروری را در زیرزمین خانه نگهداری کند. ذخیره او شامل یک رادیوی دستی، ۱۰ لیتر آب و حدود ۲۰۰ یورو پول نقد است.
اما در آمریکا، نمونه‌های بزرگ‌تری دیده می‌شود. دان، ساکن ایالت مریلند، پس از پدر شدن و تجربه قطع برق در یک زمستان سرد، به فکر ایجاد یک انبار خانگی افتاد. او حدود ۶ هزار دلار برای تهیه تجهیزات و مواد غذایی هزینه کرده و نزدیک به ۱۵۰ گالن آب در اختیار دارد.
این تفاوت نشان می‌دهد که آمادگی برای بحران لزوماً به معنای ساخت پناهگاه‌های زیرزمینی نیست؛ گاهی چند وسیله ضروری می‌تواند بخشی از نیازهای یک خانواده را در روزهای دشوار تأمین کند.
مردی که غذای ۱۶۵ روز خانواده‌اش را ذخیره کرده است
یکی از عجیب‌ترین نمونه‌های این پدیده در اسکاتلند دیده می‌شود. برایان، مردی ۵۲ ساله، در کارگاه خود بیش از یک میلیون کالری غذا ذخیره کرده است؛ مقداری که به گفته گزارش بی‌بی‌سی می‌تواند غذای خانواده‌اش را برای حدود ۱۶۵ روز تأمین کند.
انبار او فقط شامل مواد غذایی نیست. صدها گالن آب، دو دستگاه ژنراتور، باتری‌های قابل شارژ، تجهیزات تأمین برق و جیره‌های غذایی نظامی نیز در میان وسایلش دیده می‌شود.
او می‌گوید امسال حدود ۲۵۰۰ پوند برای خرید غذاهای خشک‌شده و آماده‌سازی انبار هزینه کرده است. حتی فرزندانش تصور می‌کنند که او در این زمینه بیش از اندازه پیش رفته است.
با این حال، برایان معتقد است وابستگی زندگی مدرن به برق و زیرساخت‌های عمومی، خانواده‌ها را در برابر اختلال‌های بزرگ آسیب‌پذیر می‌کند. از نظر او، آماده بودن به معنای پیش‌بینی قطعی یک فاجعه نیست، بلکه راهی برای کاهش وابستگی به خدماتی است که ممکن است موقتاً از دسترس خارج شوند.
چرا ژاپنی‌ها همیشه کیف نجات آماده دارند؟
در ژاپن، آماده‌سازی وسایل اضطراری بخشی از فرهنگ مقابله با بلایای طبیعی است. زلزله، سونامی، طوفان و بارندگی‌های شدید از جمله خطراتی هستند که زندگی روزمره مردم این کشور را تحت تأثیر قرار می‌دهند.
آیومی، زنی ۲۷ ساله ساکن توکیو، سال‌هاست یک کیف اضطراری آماده دارد. او پس از زلزله سال ۲۰۲۴ شبه‌جزیره نوتو، وسایل بیشتری به آن اضافه کرد.
کیف او شامل لباس، حوله، وسایل بهداشتی، ماسک، دفترچه یادداشت، ظروف یک‌بارمصرف و حتی یک توالت قابل‌حمل است. او و خانواده‌اش هر سال محتویات کیف را بررسی می‌کنند و مواد غذایی تاریخ‌گذشته را با محصولات تازه جایگزین می‌کنند.
این نوع آمادگی در ژاپن فقط به افراد علاقه‌مند به بقا محدود نیست؛ بلکه با آموزش‌های عمومی و راهنماهای رسمی مدیریت بحران ارتباط دارد.
آیا ذخیره‌سازی برای آخرالزمان نشانه ترس از جنگ است؟
تصور رایج این است که افرادی که انبارهای بزرگ غذا و آب دارند، منتظر جنگ هسته‌ای یا فروپاشی تمدن هستند. اما واقعیت پیچیده‌تر است.
برخی از این افراد بیشتر نگران قطع طولانی‌مدت برق، اختلال در شبکه آب، حملات سایبری، طوفان‌ها و زلزله‌ها هستند. در چنین شرایطی، حتی اگر هیچ جنگی اتفاق نیفتد، داشتن ذخیره‌ای از آب، غذا و وسایل ضروری می‌تواند به خانواده کمک کند تا چند روز بدون خدمات عمومی زندگی کند.
در گزارش بی‌بی‌سی، نیکول بوندز، ساکن ایالت جورجیا، نیز از خرید تدریجی باتری، شارژر همراه، وسایل کمک‌های اولیه، پتو و تجهیزات تأمین برق صحبت می‌کند. او معتقد است نیازی به وحشت نیست و بهتر است افراد به‌جای نگرانی دائمی، برای شرایط غیرمنتظره آماده باشند.
بنابراین، همه کسانی که به ذخیره‌سازی وسایل اضطراری روی آورده‌اند، لزوماً به فروپاشی جهان اعتقاد ندارند. برای بسیاری از آن‌ها، موضوع به مدیریت ریسک و حفظ امنیت خانواده مربوط می‌شود.
آیا جهان واقعاً به سمت زندگی در پناهگاه‌ها می‌رود؟
افزایش توجه به آمادگی در برابر بحران را نمی‌توان به‌عنوان نشانه قطعی نزدیک بودن یک جنگ جهانی یا فاجعه بزرگ تفسیر کرد. بسیاری از دولت‌ها نیز توصیه می‌کنند خانواده‌ها برای چند روز اختلال در خدمات عمومی، آب و غذای کافی و وسایل ارتباطی جایگزین داشته باشند.
با این حال، گسترش فرهنگ ذخیره‌سازی در برخی کشورها نشان می‌دهد که نگرانی درباره آسیب‌پذیری زیرساخت‌های مدرن افزایش یافته است. زندگی امروز به برق، اینترنت، حمل‌ونقل و زنجیره تأمین وابستگی زیادی دارد؛ اختلال در هر یک از این بخش‌ها می‌تواند پیامدهای گسترده‌ای ایجاد کند.
در نهایت، مردم برای آخرالزمان آماده نمی‌شوند چون همگی منتظر پایان جهان هستند؛ بسیاری فقط نمی‌خواهند در صورت وقوع یک بحران، بدون آب، غذا یا راه ارتباطی بمانند. تفاوت میان آمادگی منطقی و ترس افراطی نیز دقیقاً در همین نقطه مشخص می‌شود.
