در دل بیابان استرالیا، کوبر پدی زیر زمین زندگی می‌کند؛ خانه‌هایی که از دل سنگ تراشیده شده‌اند و راز عجیبی پشت این سبک زندگی دارند.
کوبر پدی زیر زمین چرا شکل گرفت؟
در نگاه اول، کوبر پدی شبیه شهری از یک فیلم علمی‌تخیلی است؛ تپه‌های سنگی، زمین خشک و بی‌درخت و ده‌ها دهانه و توده خاک که در سراسر منطقه دیده می‌شود. اما زیر این منظره خشن، بخش مهمی از زندگی شهری جریان دارد.
کوبر پدی در جنوب استرالیا و در منطقه‌ای بیابانی قرار دارد که به‌دلیل استخراج سنگ اوپال شهرت جهانی پیدا کرده است. کشف اوپال در این منطقه در سال ۱۹۱۵ باعث شد جویندگان ثروت به آنجا هجوم بیاورند و به‌تدریج شهری شکل بگیرد که معماری آن نیز تحت تأثیر معدن‌کاری قرار گرفت.
اولین خانه‌های زیرزمینی در واقع با زندگی معدنچیان ارتباط داشتند. کارگران دریافتند تونل‌ها و فضاهای حفاری‌شده در سنگ، آنها را از گرمای شدید روز و سرمای شب‌های بیابان محافظت می‌کند. بعدها همین ایده به ساخت خانه‌های واقعی، هتل، کلیسا و دیگر فضاهای شهری زیر زمین تبدیل شد.
راز دمای خانه‌های زیرزمینی چیست؟
دلیل اصلی محبوبیت این خانه‌ها فقط عجیب بودن آنها نیست؛ بلکه یک مزیت کاملاً عملی پشت آن قرار دارد: عایق حرارتی طبیعی.
تابستان‌های کوبر پدی می‌تواند بسیار گرم باشد و دمای سطح در برخی شرایط به بیش از ۴۰ درجه سانتی‌گراد برسد. در چنین محیطی، نگه داشتن خانه‌های معمولی در دمای مناسب به سیستم‌های سرمایشی و مصرف انرژی زیادی نیاز دارد.
اما زمانی که خانه درون توده سنگ قرار می‌گیرد، زمین مانند یک عایق حرارتی بزرگ عمل می‌کند. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی شورای محلی کوبر پدی، فضاهای زیرزمینی می‌توانند دمای نسبتاً ثابتی در حدود ۱۹ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد داشته باشند.
ناسا نیز در بررسی این منطقه توضیح داده است که زندگی زیر زمین در کوبر پدی نوعی سرمایش غیرفعال و کم‌مصرف ایجاد می‌کند؛ به این معنا که خود ساختار زمین بخش مهمی از کنترل دما را انجام می‌دهد.
به همین دلیل، آنچه از بیرون ممکن است شبیه یک انتخاب عجیب به نظر برسد، برای ساکنان منطقه یک راهکار منطقی برای مقابله با شرایط اقلیمی است.
زندگی در زیر زمین چگونه است؟
خانه‌های موسوم به Dugouts الزاماً غارهای تاریک و ابتدایی نیستند. بسیاری از آنها به شکل خانه‌های کاملاً مجهز ساخته شده‌اند و می‌توانند اتاق خواب، آشپزخانه، حمام و فضای نشیمن داشته باشند.
برخی خانه‌ها نیز به مرور زمان گسترش یافته‌اند. خانواده‌هایی که زمین‌های مجاور را خریداری کرده‌اند، گاهی فضاهای زیرزمینی چند ملک را به یکدیگر متصل کرده‌اند. حتی نمونه‌هایی از خانه‌های بزرگ با صدها مترمربع فضای زیرزمینی در کوبر پدی وجود دارد.
در برخی خانه‌ها نیز نور طبیعی از طریق حفره‌ها و مسیرهایی وارد فضای داخلی می‌شود. بنابراین زندگی زیر زمین لزوماً به معنای زندگی در تاریکی نیست.
طبق اطلاعات شورای محلی، حدود نیمی از جمعیت شهر در فضاهای زیرزمینی زندگی می‌کنند، هرچند برخی منابع و گزارش‌های گردشگری درصدهای بالاتری نیز ذکر کرده‌اند. بنابراین عدد دقیق بسته به تعریف «زندگی زیر زمین» و منبع آماری متفاوت است.
اوپال چگونه یک شهر زیرزمینی ساخت؟
بدون اوپال، احتمالاً کوبر پدی به شکل امروزی وجود نداشت.
این منطقه یکی از مهم‌ترین مراکز استخراج اوپال در جهان است و صنعت معدن همچنان بخش مهمی از اقتصاد محلی محسوب می‌شود. حفاری‌های گسترده طی دهه‌ها، چشم‌انداز اطراف شهر را تغییر داده و تعداد زیادی تونل و حفره در زمین ایجاد کرده است.
در واقع، مرز میان معدن و خانه در تاریخ کوبر پدی همیشه کاملاً مشخص نبوده است. برخی فضاهای مسکونی از حفاری‌های قدیمی الهام گرفته‌اند و تجربه معدنچیان در کار با سنگ باعث شد ساخت خانه‌های زیرزمینی به یک راهکار عملی تبدیل شود.
همین ارتباط میان معدن و معماری، کوبر پدی را به یکی از متفاوت‌ترین سکونتگاه‌های استرالیا تبدیل کرده است.
آیا زندگی زیر زمین آینده دارد؟
تجربه کوبر پدی در سال‌های اخیر توجه معماران و پژوهشگران حوزه پایداری را نیز جلب کرده است. دلیل آن ساده است: این شهر نشان می‌دهد که معماری می‌تواند به جای مبارزه دائمی با اقلیم، از ویژگی‌های طبیعی محیط برای کاهش مصرف انرژی استفاده کند.
در خانه‌های معمولی، برای مقابله با گرمای شدید باید انرژی بیشتری برای سرمایش مصرف شود؛ اما در خانه‌های زیرزمینی کوبر پدی، جرم حرارتی زمین باعث می‌شود دمای داخلی بسیار پایدارتر بماند. پژوهشگران حوزه معماری پایدار نیز این ویژگی را به‌عنوان یکی از نکات قابل توجه این سبک ساخت‌وساز بررسی کرده‌اند.
البته نمی‌توان تجربه کوبر پدی را بدون توجه به شرایط خاص زمین‌شناسی و اقلیمی آن مستقیماً به همه شهرهای جهان تعمیم داد. نوع سنگ، آب‌وهوا، صنعت معدن و سابقه تاریخی منطقه، همگی در شکل‌گیری این معماری نقش داشته‌اند.
با این حال، کوبر پدی یک نمونه واقعی از سازگاری انسان با محیطی بسیار سخت است؛ شهری که بخش قابل توجهی از زندگی آن چیزی است که از سطح زمین دیده نمی‌شود.
اینجا، زیر صحرای استرالیا، خانه‌ها فقط محلی برای فرار از گرما نیستند؛ آنها بخشی از هویت شهری هستند که تاریخ اوپال، معدن‌کاری و معماری را در دل زمین به هم پیوند زده است.
